وادی صد و یکم

روی پله های پل هوایی ایستاده است. تصمیم به مسابقه می گیرد. مسابقه با مادرش... یک بار سایه مادر بالاتر می رود و یک بار سایه سارا، به نوبت و یکی در میان. به آخرین پله نزدیک می شود. مادر جلوتر از دخترش در حرکت است، او یکباره می ایستد، می خواهد لبخند دختر کوچک ش را روی صورت معصوم ش ببیند. سارا از این فرصت استفاده می کند و پله ها را به سرعت به سوی بالا طی می کند. بالا و بالاتر، مثل عقابی که طعمه ای را شکار کرده و آنقدر اوج می گیرد آنقدر اوج که طعمه اش را آن بالا پرت می کند پایین. سارا مثل همان عقاب احساس اوج گرفتن دارد و مادرش گویی همان طعمه شکست خوده! از فرط خوشحالی فریاد زنان چند بار می گوید: "برنده شدم برنده شدم" .. روی پل راه می رود تا به وسط پل می رسد، می ایستد و از آن بالا به ماشین های در حرکت نگاه می کند. ترافیک است و انواع ماشین های مدل بالا و پایین در ترددند. همه در یک مسیر در حرکتند. مسیری که انتهای خیابان ش به میدانی می رسد اما این ماشین ها نیز مثل همه آدم ها که مسیرشان مختلف است، به آن میدان که برسند هر کدام مسیر و مقصد جداگانه ای دارند. سارا با دقت به همه آن ماشین ها نگاه می کند و نگاه ش حاکی از سٶالی است که چرا این همه ماشین؟! از نگاه کردن خسته می شود و به مسیرش روی پل ادامه می دهد. باز به پله ه می رسند. پله هایی که این بار به جای بالا رفتن، باید پایین بروند. این بالا رفتن ها و پایین آمدن ها گویی تبدیل به قاعده ای در زندگی شده. هر بالا رفتنی، پایین آمدنی را در پی دارد و هر پایین رفتی، بالا آمدنی را. پل هوایی مصداق خوبی است برای زندگی همه افراد. زندگی ای با فراز و نشیب هایش.... با رنج ها و شادی هایش.. اشک ها و لبخند هایش.
سارا دوباره می خواهد مسابقه بدهد. مسابقه اینکه سایه چه کسی جلوتر می رسد؟! اما سایه ها این بار جلوی آن ها نیستند و پشت سرشان همراه آنان پله ها را آرام آرام به سمت پایین طی می کنند. سارا با شمارش پله ها، با قدم های کوچک ش، قدم هایی که پله ها را نه مثل آدم بزرگ ها نه، بلکه مثل هر کودک دیگری طی می کند. پای راست ش را روی پله بعدی می گذارد و پای چپ ش را روی همان پله، یکی یکی، آرام آرام، با نشاطی وصف ناپذیر از پله های پل هوایی پایین می آید و پایین و پایین تر....